sty
6
Historia
Od 1730 roku istniał w Japonii rynek terminowy służący do zabezpieczenia się przed przyszłymi zmianami cen ryżu. Handel kontraktami terminowymi (oczywiście nie nazywano tego tak wtedy) doprowadził do ożywionej spekulacji, której owocem były narodziny japońskiej analizy technicznej. Najsłynniejszym graczem był żyjący w XVIII w. Munehisa Homma, który znacznie przyczynił się do powstania obecnie stosowanej postaci wykresów świecowych.
Chociaż zachodnia wersja analizy technicznej, zapoczątkowana przez Charlesa Dowa, i jej japoński odpowiednik rozwijały się niezależnie, wiele fundamentalnych założeń jest podobnych:
● „Co” (ruch cenowy) jest ważniejsze od „jak” (informacja, raporty spółek itd).
● Wszelkie znane informacje znajdują odzwierciedlenie w cenach.
● Kupujący i sprzedający poruszają rynkiem, bazując na oczekiwaniach i emocjach.
● Rynek faluje.
● Cena rynkowa nie zawsze musi być zgodna z wartością spółki.
W literaturze można znaleźć historię ewolucji wykresów — od prostych, utworzonych w oparciu wyłącznie o ceny zamknięcia, przez wykresy palikowe (cena maksymalna i minimalna), słupkowe (cena maksymalna, minimalna i zamknięcia), kotwicowe (cena maksymalna, minimalna, otwarcia i zamknięcia), po współczesne wykresy świecowe (cena maksymalna, minimalna, otwarcia i zamknięcia).
Według legendy wykresy kotwicowe powstały w wieku XVIII. Nazwa i kształt prawdopodobnie inspirowane były miejscem, w którym dochodziło do transakcji, tzn. portem. Jest to ważny krok w ewolucji wykresów, gdyż zawierają one już pełnię informacji — wszystkie 4 ważne momenty w ciągu danego okresu. Około wieku później zmieniono formę graficzną na świece. Kolor łatwo pozwala się zorientować w kierunku zmiany ceny.
W 1870 roku w Japonii powstała giełda. Od tej pory używa się tam wykresów świecowych jako metody analizy wykresów.
Japońscy analitycy opracowali również inne techniki analizy, tj.:
● indeks różnicy,
● przełamanie trzech linii,
● wykresy renko,
● wykresy kagi,
● technikę ichimoku.
Konstrukcja wykresów świecowych
Aby przygotować wykres świecowy, niezbędny jest odpowiedni zestaw danych, obejmujący dla każdej sesji cenę: najwyższą, najniższą, otwarcia oraz zamknięcia. Pusty lub wypełniony prostokąt (część świecy) nazywa się korpusem. Cienkie linie powyżej i poniżej korpusu to cienie. W każdej świecy najwyższą cenę dnia reprezentuje koniec górnego cienia, a najniższą — dolnego. Jeśli cena zamknięcia była wyższa niż cena otwarcia, korpus świecy — rysowany właśnie pomiędzy tymi dwiema cenami — jest biały (niewypełniony). Jeśli zamknięcie nastąpiło poniżej ceny otwarcia, korpus jest czarny (wypełniony). Konstrukcję czarnej i białej świecy (bo tak je nazywamy) pokazałem na rysunku.
Oczywiście wykresów świecowych nie będziesz rysował sam. Praktycznie każdy współczesny program do analizy technicznej oferuje tego typu wykresy.
W porównaniu do wykresów słupkowych, znanych z tradycyjnej analizy technicznej, świece mogą wydawać się przyjemniejsze wizualnie i łatwiejsze w interpretacji. Łatwiej zauważyć tu relację ceny zamknięcia i otwarcia z danego dnia. W technice świec japońskich ta relacja odgrywa ważną rolę. Białe świece, gdzie cena zamknięcia była wyższa niż otwarcia, pokazują siłę kupujących. Czarne symbolizują przewagę podaży.
Tekst i ilustracje pochodzą z książki: “GPW IV — Alternatywne metody analizy technicznej”
Autor: Marcin Krzywda
Popularity: 53% [?]
Komentarze
Zostaw odpowiedź
